Hallo,

Sinds een tijdje heb ik niet zo veel zin in dingen. Een heleboel dingen 'doen' me niks.
Zo ben ik had ik voor mijn verjaardag een kaartje voor Top Gear Live in de Rai gekregen, en op school was iedereen jaloers enzo, maar als iemand tegen mij had gezegd dat het niet door zou gaan, zou ik dat helemaal niet erg hebben gevonden. Terwijl ik echt een autofreak ben....
Maar het ergste is, dat een tijdje geleden, toen mijn moeder mij vertelde dat mijn opa een hersenbloeding had gehad, het mij ook niet zo veel deed. ik schrok niet, was niet verdrietig. Niks...
Ik werd alleen bang van mezelf omdat het me niks leek te doen.

En normaal ben ik ook best wel voorzichtig als ik met vrienden om ga, maar de laatste tijd doe ik dingen die ik normaal niet zou doen. Zo heb ik een heel goede vriendin beledigd, terwijl ik dat helemaal niet zo bedoelde. Normaal zou ik van mezelf weten wat mijn grenzen zijn, maar dit heb ik de laatste tijd ook niet echt meer.

Ik ben eigenlijk bang dat ik in een soort machine verander, zonder emoties.

Misschien komt het ook omdat ik een broer heb met PDD-NOS. Thuis is het altijd gespannen, en we kunnen niet echt veel lachen met z'n vieren. Mijn ouders hebben namelijk best vaak ruzie met mijn broer en ik trek me dan vaak terug op mijn kamer. Vroeger was dit ook al, en toen moest ik mijn moeder troosten als ze overstuur was dankzij mijn broer. Bij een normale familie zou dit toch andersom moeten wezen...?!

Op internet heb ik gelezen dat de dingen die mij overkomen te maken kunnen hebben met een depressie.
Ik hoop dat jullie mij meer kunnen vertellen over wat er zou kunnen wezen, en misschien met adviezen komen.

Alvast bedankt, Rev

Hoi,

Je verteld hier gelijk een heel verhaal. Het is heel goed, dat betekent dat je je nog wel op 1 of andere manier uit. Als je dat niet meer doet,ben je nog verder van huis. Daarom van harte welkom!

Je verteld dat je een broer hebt met PDD NOS. Dat is ook heel zwaar. Dat vergt veel geduld en energie. het is logisch dat je je achter gesteld voelt door je ouders. En zoals je al zegt, troosten moet je moeder bij jou doen bijv, in een normaal gezin.

Is het zo dat je je afgewezen voelt? Niet belangrijk? Onzichtbaar?
Heb je gesprekken met een mentor of psycholoog? Misschien kan die je ook verder helpen. Het is belangrijk dat je het op tafel legt. Want je bent het waard. Het is belangrijk dat je begeleiding krijgt. Heb je hier al eens heel goed met je ouders over gepraat? Hoe reageren ze?

Het is mogelijk dat je zo afvlakt omdat je in een roes leeft. In dingen leeft die je eigenlijk niet wil, maar je daardoor niet belangrijk voelt. En zo ook niet de dingen om je heen.

Niet opgeven hoor. Je bent een kanjer!

hoi,

Het is niet zo zeer dat ik me achtergesteld voel, en met mn broer zit ik ook niet echt.
Ik vind het alleen zo raar dat ik zo raar reageer op dingen.

Niemand weet hier van af op een iemand na, daar heb ik het een beetje bij laten weten. ook niet alles.
Mijn ouders zijn beide heel erg bezorgd over me, want die zien ook wel dat ik me niet prettig voel, maar ik heb altijd volgehouden tegen iedereen dat er met mij niks mis is. terwijl dat wel zo is.
Ik zou dan ook niet weten hoe ik dat moet aanpakken.

Ik denk zelf dat het beter is, om er eerst met iemand over te praten die helemaal los staat van de situatie.
Daar heb ik wel een paar goede vrienden voor, maar die wil ik liever niet met mijn problemen opzadelen. Die hebben hun eigen problemen en ik ben bang dat ik dan de indruk wek dat ik hun alleen maar zie als een uitweg voor mijn problemen.
En alles wat ik hun vertel snappen ze toch niet, simpel weg omdat ze dat niet meemaken. Dat neem ik ze dus ook niet kwalijk, maar is heel lastig als ik echt ergens mee zit.

En ik zit niet echt bepaald te wachten op allerlei begeleiding enzo. Mijn broer heeft op dit moment 3 begeleiders en hij is vaak weg voor gesprekken enzo, maar dat wil ik echt niet.
als er dan wat moet gebeuren, dan het liefst zo klein mogelijk

Rev

Hoi Reventon,
welkom op het forum!
...en is jouw nick nou een omkering van "not, nooit"?
Het belletje wat bij mij gaat rinkelen is als je zegt:


Soms is het mensen hun 2e natuur, om "zich flink te houden", er is al ellende genoeg in de wereld, mijnouders hebben met mijn broer al een boel te stellen - etc.
Op zich allemaal waar, maar als je idd gaat reageren zoals jij omschrijft, heeft het zin om aan te pakken.

Een groot circus is denk ik niet nodig. Stap naar de huisrats en vraag om een eerste lijns psycholoog.
Dat kan daar - het lijkt me een prima idee.

"Alles met mate" - ik denk, dat het goed is, om je vrienden van je problemen te vertellen. Maar ze zijn geen psycholoog, hebben ook hun dingen etc. Dus verwacht er niet alle begrip en hulp etc. van.
Maar vrienden ZIJn er voor, om dingen aan te vertellen!!


Tja - bij PDD NOS geldt vaak, dat men er geen laars van snapt en er dus een heel circus op gang komt (met jargonnees waar een normaal mens geen iota van snapt).
Vrees niet, dat is bij jou denk ik niet aan de orde.

Reventon schreef:

Maar het ergste is, dat een tijdje geleden, toen mijn moeder mij vertelde dat mijn opa een hersenbloeding had gehad, het mij ook niet zo veel deed. ik schrok niet, was niet verdrietig. Niks...Ik werd alleen bang van mezelf omdat het me niks leek te doen.

Zo heel vreemd vind ik dat niet. Veel mensen reageren in eerste instantie niet geschrokken of verdrietig als ze een slecht nieuws ontvangen over een geliefd familielid.

Reventon schreef:

Ik denk zelf dat het beter is, om er eerst met iemand over te praten die helemaal los staat van de situatie. En ik zit niet echt bepaald te wachten op allerlei begeleiding en zo. Mijn broer heeft op dit moment 3 begeleiders en hij is vaak weg voor gesprekken en zo, maar dat wil ik echt niet. Als er dan wat moet gebeuren, dan het liefst zo klein mogelijk.

Dat lijkt me een goed idee. Eventuele gesprekken met je huisarts, of een therapeut zijn ook 'klein' . Waar je broer mee te maken heeft is iets heel anders daar waar jij tegen aan loopt, dus daar zal geen sprake van zijn.

Hoi Reventon! Welkom!

Kan jou gebrek aan emoties misschien een soort van coping strategy (afweermechanisme) zijn die jij hanteert door jouw omstandigheden thuis met je ouders en broer om stress te verminderen.

Gesprekken met een professional lijkt misschien wat intimiderend, maar kan (achteraf) erg prettig zijn en goed helpen.

groetjes,
Hal

zou best kunnen, ik weet het echt niet.
Het gaat nu wel weer wat beter. Vorige week was echt bagger:S

allemaal bedankt voor jullie hulp!

Hallo allemaal,

Ik ben een eerstejaarsstudente op kot,maar het lukt me niet plezier te beleven en een aantal dingen van me af te zetten "in den fantastische studententijd". Ik heb alles wat mijn hartje begeert; fantastische vriend, ik studeer,vrijheid,...
Maar ik blijf maar toertjes draaien. Ik kan heeel moeilijk aarden zo op kot. Voel mij hier heel eenzaam,alhoewel ik al lang een vaste vriend heb die geregeld afkomt. Maar misschien is dat net het probleem; ik kan geen plezier maken als hij er niet bij is. Met hem en o.a. nog 2 goede vriendinnen heb ik het altijd naar mijn zin. Maar het lukt me niet zo goed om goede contacten en leuke dingen te doen met andere mensen. Ik huil zo'n 3 keer per week en voel me totaal leeg vanbinnen. Mijn studie komt daardoor op de laatste plaats; ik was nl. gebuisd op mijn 7 vakken. Ik vind maar niet de moed om er iets leuks en gezelligs van te maken en daarbij ben ik ook niet graag thuis,want daar is het ook niet zo geweldig. Weinig gezelligheid en steun daar...

Ik heb dit gevoel en leegheid al verschillende jaren (vanaf 14de ongeveer) en ben al naar meerdere psychologen en therapeuten gegaan,o.a. ook door trauma's uit jeugd en zelfverwonding. In het middelbaar kreeg ik geregeld vragen van de leerkrachten als: "alles ok? Je lijkt weer zo afwezig?" Bijgevolg ook een paar keer naar het CLB gegaan. Natuurlijk heb ik ook goede momenten,maar ik wil echt iets van mijn leven maken en niet zo blijven ploeteren,zoals ik al een paar jaar doe... Ik ben nl. nog jong en in de fleur van mijn leven! Of dat zou zo moeten zijn.
Herkent iemand dit? Moet ik hulp gaan zoeken?

Bedankt,
M.

Hoi Majja,
tuurlijk moet je hulp zoeken! Zo te lezen ben je Vlaamse en sommige dingen zijn daar anders geregeld dan hier (vergoeding voor psychische hulp is veel lager, terwijl je als student weinig hebt aan het bijbehorende belastingvoordeel.)

Maar als ik praat vanuit mijn ervaring: sleep je jeugdtrauma's niet met je mee, verwerkt die dingen.
Daarna gaat het suderen 'an sich' ook weer beter, zo is mijn ervaring.

De 'symptomen' die je noemt, kunnen wijzen op depressie - maar een depressie is nauwelijks te onderscheiden van een trauma (en trauma is een *uitstekende* voedingsbodem voor depressie). Ook door een of meer trauma's kun je 'leeg' van binne voelen (liever 'jezelf leeg maken' dan al die pijn te moeten voelen).
Dus als je nare dingen hebt ervaren, heeft het hoe dan ook zin, om dat op te ruimen.
Ik ben een fan van de methode emdr. Daarbij ga je aan de ene kant 'diep' (het zijn geen tips, die een en ander wat hanteerbaarder maken - je verwerkt echt dingen)
terwijl je tegelijkertijd ook heel gericht werkt. (Dat ene nare beeld wil ik mijn hoofd uit! Of: ik wil zo graag beter huppeldepup kunnen doen en dan zoeken naar een 'beeld' dat datgene wat jou tegenhoudt representeert.)
Je hoeft dus niet urenlang te 'graven' naar wat eventueel een oorzaak zou kunnen zijn. Boffers hebben na 3 sessies resultaat, bij mij duurde het plm. 20 sessies. (Dat is fors - maar 20 sessies is te overzien.)

Sucses!

Bedankt voor dit snelle en tevens zeer bruikbare antwoord! Heb net het een en ander opgezocht over emdr en lijkt me inderdaad een efficiente methode.
Ik heb beslist om deze week al sowieso te bellen naar het medisch centrum van de universiteit en ik hoop dat ze me vandaar verder kunnen helpen, want dit kan zo niet meer. Ik hoop daar een aantal dingen te bespreken zoals het ongelukkig voelen,het leeg zijn, het gevoel van voortdurend vragen te stellen en er niet gewoon voor te gaan. Ik besef dat ik dringend hulp nodig heb en ik hoop dan ook dat ze mij doorverwijzen naar iemand gespecialiseerder,want het gaat veel dieper dan een ongelukkig studentenleven. Het is een gevolg en ik kan nu geen kant meer op. Ik zit op mijn dieptepunt en dit lijkt mij nu de meest logische stap om te ondernemen. Ik hoop dat ik er goed aan doe!

Alvast heel erg bedankt!

In mijn 'normale' familie helpt iedereen elkaar als we daar toe in staat zijn.

In mijn 'normale' familie werkt zowel groot en klein op die manier.

Ik denk dat je vooral moe bent.