Dag in dag uit loop ik zo rond, dag in dag uit.
Ik word bijna overal ontzettend chagrijnig van, en als er ook maar een heel klein beetje iets is wat me niet zint doet het me meteen pijn. M'n beste vriendin is sinds een tijdje bestwel depri en praat nooit meer met me, komt niet meer online, en komt ook bijna nooit meer langs. Mijn andere 2 vrienden zijn opzich wel aardig, maar ik erger me aan ze, zoals ik me altijd aan iedereen erger.
Ik heb een lichte vorm van autisme, pdd-nos heet het, en opzich merk je het niet echt aan me. Maar hierdoor ben ik ontzettend verlegen, heb ik totaal geen sociale vaardigheden, en ben ik heel slecht in contact maken met andere mensen of begrijpen wat sociaal 'normaal' is.
Ik word heel snel boos, maar eigenlijk niet echt boos, het is meer een reactie als omvorming omdat ik eigenlijk bang ben. Ik ben voor veel dingen bang. Vaak denk ik dat iedereen me in de steek laat, een hekel aan me heeft en dat ik helemaal geen vrienden heb, dat ze gewoon net doen alsof ze mijn vrienden zijn om mij later pijn te doen door het niet te zijn.
Ik was een tijdje geleden heel erg depri, en dacht toen vaak aan zelfmoord, maar daar heb ik me vanaf gezet. Mijn gedachten heb ik geprobeerd vrolijk te houden, ik probeerde mezelf er van te overtuigen dat leven wel zin heeft, maar het gevoel dat leven helemaal geen zin heeft bekruipt me telkens weer.
Nog een tijdje verder terug voelde ik me zo verrot dat ik mezelf sneed, en goed ook, zodat er echt bloed te zien was. Als ik dit doe is het wel heel erg, want ik heb een pijn fobie en ben dus ook bang voor pijn, zeker voor zulke pijn.
Nu voel ik me ietsje beter dan een paar weken geleden, ik denk niet zoveel meer aan zelfmoord, maar ik blijf maar denken dat het leven geen zin meer heeft. Ik kan ook geen reden bedenken waarom leven wel zin zou hebben.
Ik mis mijn beste vriendin ook, ik weet dat ze zelf ook depri is, maar ik heb echt het gevoel alsof ze me in de steek laat.
Vroeger ben ik erg gepest en ik vertrouw mensen dan ook totaal niet meer, bijna niemand, en haar vertrouwde ik een beetje. Nu realiseer ik me dat dat stom was, en dat wist ik wel, want ikw eet dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Ik voel me snel aangevallen, en probeer mensen ook snel weg te jagen als ze dicht bij me komen, omdat ik veel te bang ben dat ze me pijn gaan doen, want dat doen ze toch wel. Het kleinste ding doet me al pijn. Zoiets als dat ze op school eens bij een andere vriendin gaan zitten, en niet bij mij, zoiets doen mij al pijn, en dan word ik boos.
Gek word ik van mezelf, knettergek.
Ik schrijf veel verhalen en gedichten, daar kan ik mijn gedachten in kwijt en het helpt, maar ze zijn wel heel deprimerend.
Nu weet ik niet precies meer wat ik moet doen,, ik mis m'n beste vriendin, maar eigenlijk ben ik ook heel boos op haar. Ik denk dat zodra ze nu online komt en iets tegen me zegt ik haar toch ga blokkeren, of iets van o zeggen, want ze heeft me pijn gedaan.
Ik wilde dat ik niet zo was. En dit is nog niet eens de helft van mijn verhaal, de helft van wat ik zou kunnen typen.

xx MyOwnDream

Hoi,

Wat een verhaal, lees ik hier. Het zal voor veel mensen herkenbaar zijn. De angst om mensen te verliezen, herken ik zelf ook. Heel goed dat je je van zelfmoord hebt afgezet. Het is namelijk een oplossing voor een tijdelijk probleem. En jij moet niet dood. Je bent het waard om te leven.

Misschien is het een idee om eens spontaan langs te gaan bij je vriendin. En te bespreken of je wat leuke dingen kan doen? Dat is eng, he? dat weet ik. Maar ze zal je niet haten. Ze zit ook met zichzelf in de knoop.

Schrijf maar lekker van je af. Je bent een topper.

Het gaat steeds slechter met mij, en ook met haar. Ze wil niet praten en sluit zich af, zoals ik zelf ook altijd doe, alleen deze keer wil ik haar helpen. Desondanks dat ik me zelf ook zo voel, wil ik haar toch proberen te helpen, maar ik weet niet hoe..
En spontaan kan ik nooit iets, daar word ik zo ongelovelijk gestresst van, ik moet altijd weten waar, wanneer, of ze er wel zeker weten is, of het wel mag van haar moeder enz..
Ik weet het echt niet meer.
Ik ben gister ook heel erg tegen haar uit gevallen.
Het ene moment denk ik stik er maar in, we zijn geen vrienden meer, maar toch wil ik haar niet in de steek laten wanneer ze zich zo voelt. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.

Hoi Dream,
zo te lezen zit je cht heel diep!!
Hoogste tijd om aan te pakken. De vraag is alleen 'hoe' aan te pakken.
Hm, tja - ik ben de schoonzus van een klassieke autist, dus ik ben op mijn hoede als ik dit hoor. PDD is "gewoon" een ontwikkeling, die om "een of andere" (maar welke? NOS! Not Otherwise Specified!) niet ideaal is verlopen. Daar kunnen nog allerlei lichamelijke of sociale redenen voor zijn... En de ontwikkelingsvertraging kan (afhankelijk van hoe en wat en goed onderzoek etc.) vaak gewoon weer op gang worden gebracht.

Er zijn hulpverleners, die hier "les" in geven, sociale vaardigheden trainen, etc. (of je daar op dit moment genoeg aan hebt, is een vraag. Maar het is GEEN luxe!!)
Maar dat je Pdd - nos hebt en er "dus" slecht in zou zijn - dat betekent dat een slechte psycholoog je heeft afgescheept.

Om de gedachte te bepalen: bij honden noemen ze dat "angstbijtertjes".
...en als jij de wereld al ervaart als tamelijk chaotisch en onoverzichtelijk - dan HEB je - helaas - ok redenen om bang te zijn. (En dat je er voor kiest, om dat "stevig" te uiten, te "bijten" kan ik niet eens verkeerd vinden. Als je je angst laat zien in een onbekende omgeving, ben je kwetsbaar en kan dat betekenen dat je gekwetst wordt. Triest, maar waar.

...en soms is dat helaas de nuchtere waarheid.
Dan IS dat zo - en (helaas) niet alleen iets wat je denkt.
En: iets waar je heel erg pijn aan kan hebben.
Heb je iemand, bij wie je met dit verdriet terecht kan...? Of nu ja - ik zeg 'verdriet' - misschien voel je iets heel anders - zijn er mensen, bij wie je daarmee terecht kan?

Ik zou denken, dat voor jou 'de zin van het leven' verbonden is met 'vrienden hebben'. Dat is prima.
...maar: dan moeten die vrienden er wel zijn!
(En niet om het een of ander, maar een klassieke autist voelt zich niet zo..)

Rot, dat het zo gegaan is!!
De optimist zegt: als het pesten je zo beschadigd heeft, dan kun je daar traumatherapie voro ktijgen - gevolgd door een weerbaarheidstraining. Waar je leert, om beginnende pesterijen de kop in te drukken - en waar je leert om de signalen te herkennen.

Logisch - als je zo veel pijn hebt, dan is "een vlindervleugeltje aanraking" op de verkeerde plek al genoeg om een enorme reactie uit te lokken. (Dat heet trauma, en dat kan herstellen - maar net niet vanzelf.) Tot die tijd IS het idd erg vermoeiend...

En ik zou zeggen, probeer ergens hulp te krijgen - je bent het waard!!!