Hoi allemaal

Mijn naam is Lisa ik ben 21 jaar oud en zit in het derde jaar van de PABO.
Ik woon nog thuis bij mijn ouders, mijn twee oudere broers zijn het huis uit.

Ik ben lid geworden van dit Forum omdat ik eventjes mijn verhaal kwijt wil.
Mijn moeder is namelijk depressief.. Ze gaat al naar een psycholoog, maar die
heeft wel gezegd dat ze bijna niet meer te helpen is.

Vroeger heeft mijn moeder veel nare dingen meegemaakt en heeft er nooit iets aan gedaan
om haar gevoelens op te lossen. Uiteindelijk is het nu zo groot geworden dat ze depressief is.
Ik weet dat het voor haar heel moeilijk is, maar voor mij is het ook niet alles..

Ze is overal negatief over, alles is te duur en niks is leuk om te doen. Iets spontaans doen
dat zal nooit lukken.. Zodra ik thuis kom roept ze doe je schoenen uit en dan ben
ik meteen de hele dag weer leker geïrriteerd..

Ze brengt haar dag door met schoonmaken en werkt twee dagen in de week. De hele dag
is ze bezig met het huishouden, 's ochtends vroeg loopt ze al rond in haar ochtendjas met een
doekje in haar hand om af te stoffen..
Als ik tegen haar zeg dat het niet goed is wat ze doet dan negeert ze me en doet ze net alsof
alle mensen het zo doen en het heeel normaal is.

Mijn ouders hebben een heel vast patroon waarin zij leven en alles moet zo gebeuren als er iets
anders gaat dan draaien ze helemaal door.. Elke ochtend moet er bijvoorbeeld goeiemorgen gezegd worden
als iemand weggaat moet je zeggen fijne dag en als iemand thuis komt moet je altijd vragen hoe zijn
dag was.. Als ik het niet doe dan wordt ik uitgemaakt voor egoïst.

Mijn moeder is ook nog heel onzeker over zichzelf en heel jaloers op mij. Als ik een ring krijg van mijn vriendje
dan zegt ze goh die wil ik ook wel hebben. zou die mij ook mooi staan? Ze kan niet blij zijn voor mij, maar moet
alles zelf ook.

Voor mij is het onwijs frusterend en ik wil niet eens alleen thuis zijn met haar omdat ik zo geïrriteerd raak.
Ze zeurt de hele dag over de buren die stom zijn, iemand die iets in haar prullenbak doet, mensen op haar
werk en ga zo maar door...

Ik wordt heel negatief door haar en het is moeilijk om nog vrolijk te worden van dingen. Ik heb zelf ook bijna
geen vriendinnen en dat snap ik best, want ik heb veel negatieve energie bij me.

Ik zou heel graag willen weten hoe ik hier het beste mee om kan gaan..
Mijn vriend heeft al wat tips gegeven, om gewoon alles positief te maken, maar als ik dingen doe op mijn manier
bijvoorbeeld een keer mijn schoenen aan houdt in huis dan brand de hel los en scheld me moeder mij helemaal
verrot, omdat het dan niet volgens haar patroon gaat en ik geen respect heb voor wat ze doet etc.

Het is echt een lastige situatie, vooral omdat ik zo anders denk dan mijn ouders. Ik wil alles uit het leven halen
en iedere dag lekker doen waar ik zin in heb. Je leeft maar één keer dus wil ik lekker spontane dingen doen en
niet de hele dag druk maken om anderen en geld e.d.

Hopelijk hebben jullie wat tips of dingen dat ik mij weer wat beter kan gaan voelen..

Groetjes Lisa

Hoi Lisa,
idd: onwijs frustrerend! Ik zie 2 lichtpuntjes: je hebt een duidelijke "link" naar de buitenwereld (je vriend, je studie) en je weet dat dit 'geen doen' is.

(En je moeder is wel in therapie, maar ik vind die psycholoog ook nie lekker klinken "ze is bijna niet meer te helpen". Kennelijk weer zo'n malloot die uren leutert over 'depressief zijn'. Dat is een rotziekte, hoor - maar wordt niet zelden veroorzaakt door een onderliggend trauma. Trauma is goed te behandelen, als je niet blijft leuteren over een depressie. Kortom: die therapeut is geen lichtpunt - jammer.)

Het is eel rot, dat je moeder jaloers op je is, maar daar is waarschijnlijk weinig aan te doen.
Ook al die vaste patronen zijn een manier om alle angst (veroorzaakt door het trauma) te bezweren.

Zolang het trauma er dus nog is, is daar ook weinig tegen in te brengen. (Ja, een goede psycholoog, een die aanpakt.)
Wel zou je het nadrukkelijk zo kunnen benoemen.
Let wel: aan de buitenkant klinkt het erg lief en aardig - en daar heb je wellicht niet altijd zin in. Volstrekt begrijpelijk en ook niet echt verplicht. (Maar let wel: onderstaande zinnen boos en verwijtend uitgesproken werken niet....)
"Gosh, mam, wat rot, dat jij zo bang bent, dat je graag wilt dat ik alles volgens een vast patroon doe. Het moet heel lastig voor jou zijn, dat ik daar af en toe van afwijk."
Maar: let wel: je stelt hier nadrukkelijk, dat zij een probleem hebt - en dat jij soms niet datgene doet, wat zij zou willen.
Eventueel gevolgd door de mededeling, dat het je spijt, dat zij daar zoveel problemen mee heeft. Dwz.: ze is je moeder, je vindt dat rot voor haar. Het betekent NIET dat je zegt, dat je het nooit meer zult doen. In tegendeel. Je zegt in feite, dat jij je eigen leven leeft - en dat je het jammer voor haar vindt, dat zij daar zo'n pijn aan heeft. Daarmee leg je het probleem waar het liggen hoort: bij haar trauma.
Ofwel: "don't buy the bullshit" dat je een egoist zou zijn, etc.
Dat ben je niet - al blijft het heel verdrietig, dat je thuis, bij je moeder, "waar het toch eigenlijk warm en veilig zou moeten zijn" dus niet warm en veilig is...

Bedankt voor het antwoord

Mijn moeder wilt heel veel dingen op haar manier doen en daarom probeer ik juist door daar vanaf te wijken te laten zien dat het ook anders kan. Ik kan ook wel alles op haar manier gaan doen, maar daardoor wordt er niks opgelost. Mijn vader speelt natuurlijk ook nog een rol in dit hele gedoe. Hij is het vooral die haar negatieve energie geeft en helpt haar nergens mee...
Dat is echt heel jammer en dat neem ik hem eigenlijk ook kwalijk. (Heb het ook al gezegd tegen hem)
Ik kan wel mijn schoenen uitdoen en lekker gezellig doen alsof er niks aan de hand is. Maar ik vind het niet normaal dat ze de hele dag aan het schoonmaken en opruimen is. Als ik aan haar verwachtingen voldoe dan veranderd er natuurlijk nooit iets en gaat het eeuwig zo door. Ik maak mijn eigen kamer schoon en heb haar verboden dat te doen en de psycholoog heeft duidelijk gezegd dat wij meer moeten doen in het huishouden. Mijn moeder zegt dan leuk dat ze stiekem mijn kamer wel eens schoonmaakt....

Mijn vader doet geen ene f*%@..
Mijn moeder moet dingen doen die ze leuk vind en niet de hele dag schoonmaken en thuis zitten. Ze wil graag op dansles maar mijn vader vertikt het dan om met haar op dansles te gaan. Terwijl ze hierdoor juist erg geholpen zou worden. Ik kan mijn moeder wel gaan helpen, maar vind het ook de taak van mijn vader om dit te doen en zolang hij niet veranderd dan komen we nog nergens..

Ik heb ook aangekaart om eens met haar psycholoog te praten zodat die de situatie vanuit een ander oogpunt kan zien, maar mijn moeder wordt dan meteen angstig en vind het natuurlijk geen goed idee. Mijn vader ziet ook het nut er niet van in..

Zolang mijn vader niet zijn best doet om haar te helpen en ook mee veranderd zal mijn moeder er niet uit komen ben ik bang en het is altijd twee (mijn ouders) tegen een (mij) dus ik heb helaas niet veel te zeggen.

Please, dont'.
..en dat zeg ik, als dochter van een moeder met een stevige angststoornis. Enne: dochter of niet, om een andere reden dan mijn moeder had ik op gegeven moment ook een stevige angststoornis....
Hetfige angst door nare dingen komt niet uit je verstand, dus "laten zien dat het ook anders kan, zodat een bang iemand op een beter idee komt" werkt niet.
(Heel triest: lang niet alle psychologen beseffen dat, maar enfin.)

En: hoe verdrietig ook: het is HAAR probleem - of eventueel het probleem van je ouders samen - net niet het probleem van jou.
Dus als jij allerlei dingen "zo gaat lopen doen, dat het voor jou moeder goed is" loop je dadelijk nog jezelf voorbij ook....


Voet bij stuk houden, hoor: dat mag ze niet, punt.
En tja, die psycholoog, ach - die heeft geloof ik niet door, dat ze de hele dag aan het poetsen is. (Die gaat geloof ik mee, in haar paniek, en in "dat ze zo zielig is" en wat al niet...)

Bedankt voor je antwoord

Ik heb ook wel gemerkt dat mijn moeder heel erg boos wordt als ik dingen anders doe en dat maakt het ook niet gezellig in huis dus daar ben ik nu maar mee gestopt..

Ik weet heel goed dat het het probleem is van mijn ouders, maar zij gebruiken mij om hun energie aan kwijt te kunnen. Ik krijg overal de schuld van, ik ben egoistisch, door mij is het zo negatief in huis. En als ik eens tegen mijn vader zeg dat het fijn zo zijn als hij ook is zijn bord in de vaatwasser zou zetten dan krijg ik alleen maar van hem te horen wat ik wel niet allemaal verkeerd doe!

Het is dus wel makkelijk te zeggen dat het iets tussen hun is, maar ik zit er elke dag tussenin en krijg alle negativiteit mee. Daarom wil ik er zoveel aan doen dat het veranderd, dan kan ik zelf ook weer lachen en vrolijk door het leven gaan en ik moet hier nog een jaar wonen. Als ik het huis uit had gekunt dan was ik allang gegaan, maar daar heb ik geen geld voor helaas..

Maar ik ben wel benieuwd wat ik nou wél kan doen om het hier voor mij gezellig te maken en mij thuis te voelen...

Hoi Lisan,
dat is idd het oneerlijke: de ruzie etc. is iets tussen hen - maar het wordt op jou afgereageerd.

Idealiter "doorbreek je gewoon die oneerlijkheid" - maar in real life gaat dat altijd met gemopper en protest gepaard.
Met 'oneerlijkheid' bedoel ik dit: ook al zou jij mogelijk 30 dingen fout doen, toch zou het leuk zijn, als hij zijn bord in de afwasser zou zetten.
Ik bedoel maar, het een sluit in real life het ander niet uit - maar hij "ziet" dat mogelijk expres anders. "ik maak jou verwijten, niet omdat je wezenlijk fouten maakt, maar omdat ik dankzij mijn verwijten aan jouw adres lekker mijn gang kan gaan, want ik heb zogenaamd gelijk en ik ben dus de baas hier".

Enne: mensen (met name getrouwde vrouwen) willen nog wel eens in therapie belanden, met een probleem dat helemaal niet het hunne is. Nou wil ik niet ontkennen, dat je moeder depressief is - maar misschien is "het echte probleem" dat ze zich akelig voelt, omdat de sfeer tussen haar en haar man belabberd is (en dat dat ook nog op jou wordt afgereageerd, zodat de hele sfeer in huis onder nul raakt).
(Afdeling speculatie: mogelijk zou relatietherapie veel beter werken dan "navelstaren" over haar depressie.)

...heb je echt geen geld voor een klein kippenhokje? Balen hoor!!!