Af en toe komen ze weer terug, de depressieve momenten. Het gevoel van zinloosheid en het gevoel van eenzaamheid. Het is er eigenlijk alleen als ik alleen ben. Bepaalde mensen kunnen me dan wel opvrolijken, ik kan opgevrolijkt worden door kleine dingetjes.
Maar de momenten van depressie denk ik wel eens aan zelfmoord en dat ik dit moet doen. Ik heb ook altijd de behoefte om een boos mailtje te sturen naar me ex. En eigenlijk is het te triest voor woorden dat ik haar nog zo noem want ik heb er net 1 maand mee gehad. Maar ik ben nooit zo gek op iemand geweest als toen. Het is ook misschien wat ik erg mis in me leven. Ik fantaseer niet over een ideale liefde, maar wel over het feit dat ik iemand tegen kom waar ik gek op ben en die me begrijpt. Ik heb paar maanden geleden zo een lege relatie gehad, ik zat nog in een mega depressie en nam maar iets. Ze was totaal niet mijn type op geen vlak.

Ik heb misschien volgens de testen officieel Anti-sociale en Borderline trekken, maar als ik zie hoe zij is vind ik mezelf ineens geen slecht mens. Zo minderwaardig als zij over andere praten, vreemdgaat en binnen 1 week een nieuw vriendje heeft terwijl ze het met mij uitmaakt. Ach, ik ben blij dat ik ervan af ben, ik ben daarna helemaal uit die depressie gekomen. Zo nep relatie ga ik nooit meer beginnen lol.

Wat maakt me eigenlijk zo Anti-sociaal?? Dat ik vroeger veel heb gevochten en gestolen? Had ook meer met omgevingsfactoren te maken. Dat telde allemaal in de test. En misschien dat het me niet zoveel uitmaakt wat andere van me vinden en daarom soms erg op mezelf ben. Als ik boos ben op iemand kan ik keihard uitvallen. En borderline?? Niet kunnen tegen stress en stemmingswisselingen. Ik heb niet perse een laag zelfbeeld, als ik even depressief ben misschien wat, maar over het algemeen niet heel erg.

Ik weet het soms allemaal niet, het is misschien ook een beetje bullshit die persoonlijkheidstrekken, het kan ook allemaal met adhd te maken hebben en dan nog, wat is de fucking point of all this?

Ik denk wel dat ik wel weet waarom ik me zo voel, het antwoord is eenvoudig.
Ik ben wat eenzaam, ik heb geen collega's in me beroep en ik verlang naar een waardige relatie. Ik val niet snel voor iemand en als dat zo is, is zoiets bijna altijd wederzijds.

Toen ik druk met studie of werk was had ik deze verlangens minder, maar ik mag van de keuringsarts maar 10 uur per week werken. En heb om eerlijk te zijn ook geen behoefte om meer uren te maken, ik ben altijd blij als ik klaar ben. Ik sport wel 4 dagen per week naast me werk. Ik zou soms wel een wat uitdagendere baan willen hebben, waar ik ook wat meer onder de mensen ben. Maar zomaar gaan solliciteren is geen goed idee, ik heb het vaker gedaan en werd elke keer weer snel ontslagen. Ik werk nu met een reïntegratie bureau samen en ooit weer iets anders te vinden.

Ik voel me gewoon een normaal iemand, maar dat arbeidsongeschikte kan wel een afknapper zijn voor veel vrouwen en dat maakt me dan weer zo alleen. Ik wil niet perse een meisje. Ik wil iemand die me begrijpt en op het zelfde level zit. En vrienden die me wel eens player noemde. Ik ging er vroeger direct erop af en had een makkelijke babbel. Nouja ik heb me ingeschreven voor speeddaten en ben wel wat onzeker over me baan :O, ik kom geen nieuwe mensen voor de rest meer tegen. Noujah ik floep me frustratie er even uit, dat help wel...

Thx

pone,

ergens kan ik wel in je situatie komen, maar ik versta niet goed van dat je als je een meisje heel goed ziet zitten dat altijd wederzijds is. wat liep er dan in je huidige relatie fout? mss moet je je daarbij vragen stellen en dan verder kijken.
heb je die test afgelegd bij een dokter of psychiater, want dit zijn wel zware diagnoses.

wat je depressieve stemming betreft, pieker er niet teveel over dat doet je alleen maar depressiever voelen. doe dingen die je graag doet in je vrije tijd. en geloof me als de tijd daar is zal er wel een meisje zijn die jou ook verstaat! en betreffende dat werk, je werkt toch e! je doet moeite dus ik denk niet dat dat een hekelpunt kan vormen.
hoop niet teveel en ga er niet naar op zoek, het komt vanzelf!

Hoi Pone,

Ik begrijp die gevoelens van jou wel een beetje. Hoe minder je werkt, hoe meer je thuis zit, des te minder je onder de mensen komt. Dit werkt eenzaamheid in de hand. Als je niet lekker in je baan zit, waarom probeer je dan niet iets anders? Desnoods een nieuwe studie, waarin je wel een stuk passie kunt vinden en misschien een baan die WEL bij je past en waar jij je lekker bij voelt?

Verder denk ik dat je je ook niet te veel moet focussen op het feit dat je een relatie wilt. Misschien als die druk er wat af is, dat het je zomaar zal overkomen!
Heb je hulp van een psycholoog of iets dergelijks? Of misschien iemand in je omgeving waar je goed mee kunt praten?

Je kunt hier in ieder geval je ei kwijt en wij proberen je in ieder geval, vanuit onze eigen ervaring, te helpen!!

Heel veel sterkte!



Liefs,
Patsas

Hey Pone,

Testen op internet zijn heel verleidelijk omdat je een antwoord krijgt, maar ze zijn ook zo misleidend. Ga alsjeblieft niet blindelings uit van een uitslag van een test. Vooral niet bij dit soort 'diagnoses'.

Ik heb zelf ook testen gedaan op internet en zelfs tijdens een intakegesprek heeft de psycholoog verteld dat ik wel eens borderline kon hebben. Achteraf (ruim een jaar later) werd mij verteld door mijn huidige psycholoog dat ik helemaal geen borderline heb!

Zo zie je maar dat zelfs een psycholoog het verkeerd kan hebben en die spreken en zien jou persoonlijk, een test doet dat niet.

Als je echt een antwoord wilt hebben en je beter wil voelen dan kan ik je (vanuit persoonlijke ervaring) sterk aanraden om toch hulp te zoeken. Sommige dingen kan je niet alleen. (Luister maar naar het liedje; Pak maar m'n hand van Nick en Simon).

Groetjes,

Amanda

Hallo Rood,

Ik heb me die vragen zeker weten gesteld, in de eerste relatie had ik nog wel last van een identiteitscrisis en zij ook. Ik was nog naïef, onzeker en zij al helemaal. Daarna kreeg ik een relatie met een meisje met problemen en ik zelf zat ook nog niet helemaal lekker in me vel. Dat is allemaal een paar jaar geleden. De afgelopen relatie was ik begonnen omdat ik nog veel last had van depressieve klachten en van mezelf maar vond dat ik het maar moest doen. Ik had niet veel gevoelens voor haar, achteraf vond ik het een verschrikkelijk mens en doet het me ook niets dat ze op haar studentenvereniging met een ander heeft zitten krikken. Ik snap je goed bedoelde advies, maar ik heb zoveel tijd gehad en zoveel zelfconfrontatie gehad dat ik mezelf al bijna alle vragen gesteld heb en ik blijf ze nog stellen.

Ik heb die test bij een GZ-psycholoog afgelegd, volgens haar heeft bijna iedereen met ADHD wel trekjes van persoonlijkheidsstoornissen. Voornamelijk Borderline, Anti-Sociaal, Narcisme, Theatraal, Obsessief compulsief of natuurlijk een mix ervan. Ik geloof niet dat ik beide zwaar heb en daarom worden het ook trekken genoemd. Als me omstandigheden slecht zijn komt het wel naar voren, maar dan moeten ze wel slecht zijn. Voor mij was langdurig werkeloos zijn en steeds weer ontslagen worden slechte omstandigheden. Ik ging steeds weer solliciteren en me eerste indruk was goed, maar ik werd er snel uitgeflikkerd en dat werkte er deprimerend. Zware diagnose? Ik vind het moeilijk te zeggen. Herkenning bij borderline= Niet tegen stress kunnen en bij teveel stress, extreme stemmingswisselingen, teveel stress kan lijden tot paranoïde en randpsychotische verschijnselen. Maar, dit is door me leven er op aan te passen goed te voorkomen. Van anti-sociaal herken ik niet zo heel veel in terwijl ik daar hoger op scoor. In slechte omstandigheden kan ik roekeloos zijn, ik wilde dood en wat me naasten er van vonden deed me niets. Ik reageerde ook over op dex-amfetamine. Ik ben best hard voor mezelf en kan ook hard voor anderen zijn, maar dit heb ik alleen ontwikkeld uit zelfbescherming. Ik ben gewoon hard geworden in de omstandigheden waar ik in zit is dat ook gewoon ook het beste anders zullen mensen over je heen lopen en dat is vaak genoeg gebeurd, nu zal dat niet meer gebeuren, sterker nog niemand doet een poging, ik straal uit dat er niet met me gefuckt kan worden en daar hebben mensen alleen maar respect voor, Rare wereld he. En misschien dat ik tegenwoordig weinig angst ken. Ik wilde bijna zeggen weinig onzekerheid, maar zo een topic naar dit en het verlangen naar een vrouw kan je misschien wel onzekerheid noemen, ik weet het niet, maar ik vind dat ik wel erg zeker ben in sociale omstandigheden. Ik ben soms wel wat onzeker over mijn maatschappelijk positie, 10 uur mogen werken en een uitkering. Ik weet gewoon dat veel vrouwen daar op afknappen.
Mijn depressieve stemmingen zijn het beste te voorkomen door regelmatig te leven, veel te sporten en goede contacten onderhouden. Over dat niet op zoek gaan klinkt allemaal wel leuk en aardig, maar als je werk heb waar je niemand bij tegenkomt en geen collega's hebt leer je ook geen nieuwe mensen kennen. Heen en weer flirten kan geen kwaad. Voor mijn gevoel heb ik wel genoeg meisjes gezien om te weten wat ik ongeveer wil. Naar mijn mening moet je als man zijn wel een beetje op zoek gaan, wel een beetje jagen, je merkt op den duur toch wel of het wat is of niet. ik heb vroeger heel wat heen en weer gedate en beschouw het als positief omdat ik er van geleerd heb. En weetje ik zie het gewoon als een avontuur, ik hecht er niet gelijk veel waarde aan en doe me ding, het zal wel.
En dat ik niet moet hopen en verlangen, ik denk dat iedereen er zo nu en dan naar verlangt en ik geloof ook niet perse dat het slecht is, zolang het maar geen obsessie wordt en je zomaar een relatie instapt om jezelf wat wijs te maken. Ik heb mooie herinneringen aan de tijden dat ik verliefd was, dat is misschien wel het mooiste wat je kan overkomen. Maar, zoals ik al eerder zei, ik ben best hard en zal hierin geen domme keuzes maken.

Ik heb geen testen via internet gedaan, maar bij de GZ-psycholoog. Ik ben al daar al zo een 8 jaar en ze hebben bij mij aan een boel diagnoses gedacht o.a Manisch-Depressief en Schizofrenie. Borderline staat bekend om dat deze diagnose al snel wordt getrokken bij mensen die moeilijk zijn om te behandelen. Maar ik heb Borderline Trekken en geen Borderline Persoonlijkheidsstoornis en volgens mij zit daar wel een wereld van verschil in of heb ik ongelijk? En dat psychologen elkaar vaak tegenspreken is ook erg lastig.

Hallo Patsas,

Ik snap je goedbedoelde advies, maar hierin zit ik gewoon een beetje vast. Ik mag maar 10 uur per week werken van de keuringsarts van het UWV. Ik heb nog nooit zolang een baan volgehouden als deze. Ik ben postbode en dit is een baan waar alles duidelijk is en ik heb een baas die rekening met me houd. Ik ben ontzettend vaak ontslagen geweest door het niet goed functioneren in een baan. Het heeft niets met faalangst te maken want een sollicitatie ben ik zo in als ik wil. Ik heb wel een goede zelfreflectie en heb forse ADHD klachten en dat gaat slecht samen met werk. Ook een studie zal moeilijk worden, ik heb er al een stuk of 6 gedaan en geen afgemaakt omdat het niet ging.

Ik focus me vooral op een relatie wil als ik last krijg van eenzaamheid en depressieve gevoelens. Tuurlijk lijkt het me geweldig om weer eens verliefd te worden. Maar, ik ga heus niet zomaar een keuze maken en floep een relatie in. Ik geloof ook dat het allemaal vanzelf moet gaan net zoals een vriendschap. Maar, als je nooit onder nieuwe mensen toevallig komt, mag je best wel eens actie ondernemen en daarna wel zien. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik weet dat veel vrouwen naar maatschappelijke status kijken en daar ben ik wel eens onzeker over alsof zij daarbij concluderen dat ik een simpele ziel ben.. maar aan de andere kant wil ik iemand die verder kijkt en wel ziet wie ik werkelijk ben. Want ik ben wel eerlijk, mentaal sterk en wijs. Erg Antisociaal van me als ik arrogant overkomt, maar zo voel ik het wel.

Ik krijg wel vaak te horen van psychologen en vrienden dat ze vinden dat ik behoorlijk wat heb meegemaakt. Voor Nederlandse begrippen misschien wel, maar ik heb geen trauma's of ernstige dingen meegemaakt. Al heeft ooit zo een psycholoog iets geroepen over mogelijk PTST, maar dat is poep. In elkaar geslagen worden en gepest worden vroeger heeft me alleen maar positieve dingen gegeven. En dan nog, waar de fuck hebben het over, kom op zeg dat hoort bij de puberteit en ik deed er ook aan mee. Of je loop mee of je wordt gepest, zo gaat het op een school vol met laagopgeleide criminele kids. En geweld was voor mij de oplossing en het liefst zo bruut mogelijk en daar genoot ik ook van. En toen ik ernstig depressief ging ik het allemaal naar boven halen omdat het ooit gezegd was en ik met die dingen zat toen ik 13 was, maar ik ging alle details van leven naar boven halen waarom ik me kut zou moeten voelen en volgens een zo een psycholoog zat het daar. Om eerlijk te zijn ben ik supertrots op dat soort dingen. Ik loste het zelf op, ik liep niet mee. Maar het is uiteraard niet dat wat me depressief maakte, het eeuwige niet goed functioneren in de maatschappij, het steeds keer op keer bekritiseerd worden en het eeuwige mislukken.
Het heeft me heel onzeker gemaakt, heel depressief, heel paranoïde, heel ongelukkig en dat al vanaf een leeftijd of 10. Toen was ik al met zelfmoord bezig.

Het leven is gewoon goede tijden, slechte tijden ik moet gewoon actief blijven sporten en daarin niet dreigen in te zaken en opgeven. Tegenwoordig hou ik mezelf aan 1 keer per maand blowen ivm stemmingswisselingen. Ik vind het zo een lekker middel en het zou te zonde zijn om het helemaal niet te doen en ik kan me wel houden aan 1 keer in de maand.