Hallo allemaal,
Ik slik sinds 5 jaar antidepressiva en kreeg tegelijkertijd voor het eerst te maken met depressies; ook naar psychologen en psychiater geweest, hielp niet echt.

Vanaf mijn jeugdjaren voelde ik mij al vaak niet begrepen en daardoor erg somber. Ik werd gelukkig niet gepest maar vond veel mensen om mij heen raar enzo...
Toen ik een burnout kreeg werd dat gevoel steeds sterker en sterker, daar kan ik wel mee leven omdat ik hier heel goed met mijn vrouw over kan praten. Maar niemand begrijpt het van de depressies.

Maar die depressies blijven me hardnekkig parten spelen. hoe lang kan dat nog gaan duren??? Vanaf wanneer kom je er van af en wanneer is zoiets chronisch??
Door de depressies voel ik alles als moeten in plaats van het als leuk te ervaren.

Tot gauw!

Hallo Turner

Het eerste wat ik mij eigenlijk afvraag als ik jouw post lees is: werken die antidepressiva die jij slikt eigenlijk wel voldoende?
Als jij je nog steeds niet beter voelt, dan lijken ze niet echt te helpen en is het misschien goed met je arts en/of psychiater te overleggen over de dosering, of misschien zelfs over een andere antidepressiva?
Of komt het door afvlakking van het gevoel dat je alles ziet als moeten, en ben je niet zo zeer meer somber?

Wanneer een depressie chronisch is te noemen en niet, daar heb ik helaas geen verstand van, anders zou ik je het antwoord graag geven!

sterkte!

Dat was mijn gedachte ook, er zijn zoveel verschillende medicijnen, stel het eens voor aan je psych of je huisarts.

Hoi Turner,
er bestaan helaas allerlei heilige huisjes en rare muren in de wereld van de artsen.

Je hebt een burn outgehad, schrijf je - en dat is een lichamelijke toestand, die een "perfecte voeidngsbodem" vormt voor depressies.
De uitputting die bij een burn out hoort, wordt (helaas) niet aangepakt met de gewone AD. Uiteraard: als iemand zich erg down voelt, kan het menslievend zijn die pillen toch te 'geven', maar erg veel meer dan symptoombestrijden doen ze niet.)

Terwijl er goede behandelingsmogelijkheden voor burn out zijn, die vaak ook de depressie verlichten. Stap naar een orthomoleculaire arts (google op "mbog", de beroepsvereniging) en laat hem/ haar ene uitgebreide bloedtest doen.
(Raar, dat je behandelend artsen 'niets snappen' van je depressies, er is wetenschappelijke literatuur zat over dit verband.)

Wanneer je lichamelijk wat bent opgekalefaterd, kan het wellicht zin hebebn om nog eens naar een psycholoog te stappen. Wellicht valt er wel iets weg te werken mbt. "ik voelde me niet begrepen (en wellicht erg alleen)". En wie weet ook mbt. "de laatste 5 jaar waren beslist geen feestje".
Maar hoe nuttig ik psychotherapie ook vind - het is wel werk, dat 'werken aan jezelf' - en iemand met een burn out KAN dat zelden echt goed.

Ik vraag mij inderdaad ook af of jij de juiste medicijnen wel gebruikt die jou ten goede komen, want als jij er na 5 jaar nog niets van merkt, is dit volgens mij een teken dat jij beter eens kunt vragen of het niet beter is om anderen te gaan proberen, want wie weet met andere medicijnen dat jij jouw depressie dan beter in de hand kunt houden, alhoewel ik wel van mening ben dat een depressie niet alleen maar met medicijnen over kan gaan, maar je daarbij ook de juiste psychische hulp moet hebben.

Groetjes,

Marina

Bedankt voor de hartverwarmende reacties, al ben ik niet op zoek naar andere medicijnen. De werking is wel goed maar niet voldoende en ik zit nog niet aan de maximum dosis...

Mijn probleem is gewoon dat ik geen rust vind; na mijn burnout ben ik zelfstandig ondernemer geworden en door de crisis in een onomkeerbare financiele put terecht gekomen en hebben onze kids heel veel aandacht nodig en moet er thuis ook nog van alles gebeuren. Waar ik ook ben, rust is er niet; mocht die er per ongeluk toch zijn ga ik kapot aan het verwerken van de drukte in mijn hoofd......volgens mij helpen daar geen pillen tegen. Hooguit drugs en rock and roll => ook geen oplossing met vrouw en kids. Ik weet het gewoon niet meer, prof hulp heb ik ook niet zo'n vertrouwen meer in, misschien gewoon wachten totdat (wie zal het zeggen)

Ja natuurlijk zal ik er zelf mee aan de slag moeten maar ik ben er zo moe van.
Hopelijk tot gauw!!

Drukte in je hoofd, dat klinkt alsof je ook veel piekert, klopt dat?
Daar kan therapie heel goed mee helpen, om weer orde op zaken te krijgen in je hoofd.
Het is natuurlijk wel zaak dat je een therapeut vindt die bij je past.
Het is helemaal geen ramp om er een paar af te lopen voor een eerste gesprek en dan te kijken wie betrouwbaar op je over komt.

Je zou ook kunnen proberen zelfhulpboeken te lezen, maar de vraag is of je daar de rust voor vindt als ik je post zo lees. Ik denk dat je wel hulp nodig hebt om rustpunten in je leven te kunnen vinden.

Heel erg bedankt voor het meedenken, ik stel het heel erg op prijs!!!
Ik weet dat ik er iets aan kan/moet doen en ben al verschillende therapeuten af gegaan. Hier had ik veel vertrouwen in maar na een tijdje is het uitgewerkt...

Dat hele gedoe, alles van voren af aan, ik heb er gewoon ook geen zin meer in, ik ben er moe van... maar ja, het brengt mij niets verder.

Tot gauw!!

Ik kan mij voorstellen dat je er moe van wordt op een gegeven moment.
Het enige wat ik nog kan bedenken is dat er misschien vormen van therapie zijn die je nog niet uit hebt geprobeerd. Ik weet niet welke vorm je hebt gehad, en of je steeds dezelfde hebt gehad. Misschien is er eens een andere methode uit te proberen. maarja, helemaal opnieuw beginnen moet je dan inderdaad wel... Tenzij je bij een oude therapeut verder kunt, maar met een andere methode?
Ander is zelfhulp, zelf boeken lezen die je kunnen helpen, denk ik een goede.

Dank je Mickey, ik ga er eens over nadenken wat en hoe enzo. Bedankt dat je mij niet meteen afscheept met: "Dan moet je het zelf maar weten als je verder niets wil of kan." en dat je begrijpt dat ik er behoorlijk moe van wordt en radeloos wordt.

Nogmaals bedankt, hier heb ik wel wat aan.

Tot gauw!!

Idd: hier zijn heus goede pillen tegen, maar die heten geen efexor of prozac.
(Die worden gebruikt om je stemming te verbeteren, ook leuk - maar niet het echte probleem.)


Eh, dat klinkt naar een therapie, waarin je je moeilijkheden beschrijft, je therapeut wat troost en steun geeft en daarna wat tips "dat je er ook 'zo' tegenaan zou kunnen kijken..."
Nuttig, daar niet van, maar dat is idd na verloop van tijd uitgewerkt. (En dus niet zo aan de orde als je al in een financieel gat zit.)

Ja bedankt voor de steun, ik ga er eens goed voor zitten om te kijken wat nu te doen.

Nogmaals heel erg bedankt, ik kijk er nu toch iets positiever tegenaan

Tot gauw!!

Ik hoop dat je dat positievere gevoel vast kan houden en er achter komt wat het probleem is zodat je het aan kan pakken! Succes!

Dank je !!! Ik ga mijn best er voor doen.

Tot gauw!!!

Ook ik slik er jaren antidepressiva en er lijkt ook bij mij geen eind te komen aan de depressies. Ben ook bij een psychiater geweest. Dat leek even te helpen, maar niet echt. Heb een moeilijke jeugd gehad, mijn man is een half jaar goverleden en ik moet me nu echt wapenen tegen een nieuwe depressieaanval. Hoop dat ik daarin slaag!

Hoi Chrissie,
...nog gecondoleerd met je man - vreselijk lijkt me dat, om je levenspartner te verliezen!

En tja - "depressie bloeit op trauma" - zo te lezen heeft jouw depressie een vruchtbare bodem, helaas!
Sterkte met verwerken!

Dag Turner,

Ik begrijp volledig hoe je je voelt. Ik ben nu 27 jaar en neem al sinds ik 21 jaar ben antidepressiva. Het helpt mij ook niet vooruit. Ik heb al veel verschillende soorten geprobeerd, maar niks lijkt mij echt te helpen. Ik ben nu onlangs weer wat verhoogd met mijn huidige pillen in de hoop dat het nu zal helpen.

Vooral dat moeten, dat is iets waar ik ook zo'n last mee heb. Bij mij voelt alles ook aan als moeten. Erg vervelend! Op het werk, thuis overal, alles voelt als moeten. Ik heb het gevoel dat ik nergens een vrije keuze of rust heb. Ik word er hopeloos van.

Ik ben ook al naar verschillende psychologen geweest en een psychiater. Met de laatste psycholoog klikte het wel. Het deed deugd om mijn verhaal daar te kunnen doen en dat er iemand was die mij begreep, maar na een tijdje zag ik het nut er niet meer van in. Ik verbeter maar niet. En ik heb ook geen zin meer om terug een andere psycholoog te zoeken. Ik ben het beu om telkens mijn verhaal te doen.

Ik begrijp het als je zegt dat mensen zeggen: Dan moet je het zelf maar weten als je verder niets wil of kan. Ik heb ook het gevoel dat sommige mensen dat van mij denken, omdat ik geen hulp meer zoek. Je wilt aan de ene kant wel geholpen worden, maar je hebt er geen vertrouwen meer in.

Ik voel mij al depressief sinds mijn tienerjaren en ik heb ook het gevoel dat er geen einde aan komt. Ik heb mij ook al afgevraagd of ik geen chronische depressie heb. Ik heb dit wel nog niet aangehaald bij de huisarts. Misschien dat ik dat wel eens doe.

Bij mij is ook CVS (chronisch vermoeidheidssyndroom) vastgesteld. Ik ben naar een specialist geweest in Gent en daar bleek ik CVS te hebben. Gelukkig functioneer ik nog en is het niet zo erg dat ik hele dagen in mijn bed moet liggen. Ik werk ook nog steeds full-time.

Ik zou graag verminderd willen werken, ik denk dat dat een stuk last zou wegnemen, maar op mijn huidig werk willen ze het niet. En financieel is het nog niet haalbaar om verminderd te werken op een andere plaats (ik zou een stuk minder verdienen dan op mijn huidig werk). Mijn vriend staat er ook niet achter.

Ik hoop dat jij voor jouw probleem snel een oplossing vindt, want ik weet dat je er moe en hopeloos van wordt.

Veel sterkte!!

groetjes
Lies