[Poolster]

Heb even de nood om wat af te schrijven...
Had wel kunnen denken dat, na mijn verhuis, CVS mij terug bij de keel zou vastgrijpen
Het feit dat mijn depressie nu al 2 jaar duurt, helpt natuurlijk ook niet.
Iets van jezelf hebben is goed, investeren in je toekomst, maar nu voelt het toch even niet zo.
Steeds moe, doodmoe...
De laatste maanden alleen maar bezig met geregel.
Elke dag me naar werk slepen, waar ik echt niet gelukkiger word en voor de rest huishoudelijke taken, waar ik een bloedhekel aan heb. Het gevolg is dat ik supper traag ben en dus lang bezig aan het poetsen van iets, waardoor er nooit tijd over is voor 'leuke' dingen. Als die tijd er wel is, ben ik inmiddels zo moe of ziek of depri, dat ik geen fut meer heb om uberhaupt iets te gaan doen wat ik normaliter graag doe.

...het is toch wel ver gekomen als je zelfs geen aanzet meer hebt om de dingen te gaan doen, die je doen leven. In plaats daarvan, hang ik altijd voor de tv, en dat is nu echt iets waarbij ik telkens voel 'ik word geleefd!'.

Misschien is het gewoon een tijdelijke terugval door de verhuis.... ik hoop het althans...
Nu ook beseft dat mijn gesprekken bij het CGGZ me niet echt verder gebracht hebben, al was het soms wel een opluchting om er alles eens uit te gooien. Ik heb een eenmalig gesprek gehad met een psycholoog en die zei me dat mindfulness based cognitive therapy misschien zou kunnen helpen. Heeft iemand hier al positieve ervaringen mee gehad. Momenteel neem ik Sint-Janskruid; is omega 3-6-9 soms een betere keuze?


Groetjes,

P.

[angel12]

Hallo,

Ik heb spasmofilie, fibromyalgie en CVS.

Mijn echtgenoot leest nu het boek van Francis Coucke : De CVS-mythe.
Ik heb zelf mindfulness gevolgd, doe kine, zwem, fiets en wandel. Het is niet altijd evident want ik ben ook vaak moe, maar ik doe het. Ik moet in beweging blijven, doe het ook graag alleen moet ik leren doseren. Ik ben in vanalles en nog wat geïnteresseerd en doe ook vanalles buiten oefeningen.
's Avonds doe ik ook nog wat oefeningen en merk dat het helpt. Als ik niets doe worden mijn spieren stijver.

Groetjes

[Poolster]

Hey Angel,

Is wel toevallig, kocht dit weekend een tijdschrift en stond een artikel in van die meneer; is wel een heel andere visie e...
Nog goed dat er toch mensen onderzoek naar verrichten en hopen dat er ooit meer duidelijkheid over komt.
Spasmofilie, is dat darmspasmen dan, want dat heb ik ook...echt klote is dat?

Wel heel moedig dat jij al die dingen nog doet, vind ik echt heel positief, want bij fibromyalgie heb je ook heel veel pijn dacht ik?
Ik heb op zich ook heel veel interesses, zowel qua sport, muzikaal, creatief als met dieren/natuur.
Alleen zie ik die dingen stuk voor stuk verdwijnen, het lukt momenteel niet, zit te diep nu; het is net alsof ik in een bevroren vijver beland ben en niet meer door het ijs heen geraak, hoe hard ik ook klop, dat is zo een beetje hoe je het zou kunnen omschrijven ...

Ik kreeg het advies om geen zuivere mindfulness te doen, zou te zwaar zijn voor mij, zei psy.
Maar in combi met cognitieve gedragstraining zou het wel goed zijn volgens hem.
Ben jij er sterker van geworden, Angel?

[angel12]

Dag Poolster,

Mijn echtgenoot heeft het boek uitgelezen.
De auteur heeft het vnl. over de hormonen, voeding, immuniteit.
Naar mijn mening is het wel interessant mocht je het boek aanschaffen. Je komt er dingen te weten die mij nooit zijn verteld door artsen.

Zoals ik al zei, ben ik zeer ondernemend maar moet ik op tijd en stond rusten maar dat is niet gemakkelijk als je in zoveel dingen geïnteresseerd bent.
Ik moet eerlijk zeggen, ik weet niet of het ermee te maken heeft maar ik heb afgelopen zaterdag een reiki-behandeling gekregen, er kwam wel veel los omdat het al 2 jr geleden is dat ik nog een helende massage heb gekregen, ik heb even gelachen en geweend tijdens de behandeling, dat is een reactie. En achteraf voelde ik mij zo opgeladen in positieve zin.

Mensen met CVS enzo, hebben volgens de schrijver ook vaak last van lactose-en glutenintolerantie.
Dat heb ik dus ook, en Hashimoto (schildklier), enfin, dat is zo hetgeen ik mij herinner van wat mijn echtgenoot me vertelde.

Naar mijn mening is het goed dat je actief blijft. Ik ben geen arts maar het zou mij verwonderen dat een "gewone" mindfulness kwaad kan doen. Ik vind het zeer goed en ik pas dat toe als ik bv. onder de scan moet, dat heet dan bodyscan.
Ik weet niet van waar jij bent maar ik heb het van de eminentie op dat gebied geleerd, nl. Dokter Maex van het ZNA Middelheim in Antwerpen.

Ik heb vooral pijn bij lang staan, lang zitten en lang stappen. Of bij stress.
Ik raad jou aan om je regelmatig, toch een keer per maand te laten masseren, holistische massage, cranio enz...Het doet héél goed. Ik ga volgende week opnieuw. Misschien reiki of massage. Ik zie nog.

Aangezien je toch ook in vanalles geïnteresseerd bent, kan je misschien kleine stapjes zetten.
Ik was eind januari geopereerd en heb maanden afgezien van de narcose. Ik, die zo slecht kan gaan rusten, werd nu door mijn eigen lichaam verplicht om te gaan slapen. En daar kikkerde ik wel van op. Maar leuk was dat niet, want ik wou vanalles doen. Maar dat ging dus niet. Dus dan maar met kleine stapjes. Het gebeurt nog dat ik in de namiddag moet gaan liggen, het zij zo.

Mijn week is dus gevuld met lichaamsbeweging, met mentale activiteiten enz...Gelukkig maar.

Hoe is het bij jou zover gekomen ? Is het mogelijk om toch kleine stapjes te zetten voor jezelf ?

Ik denk dat gedragstherapie interessant is. Zou ik ook wel willen volgen. Maar voel vooral voor jezelf of dat klopt.

Groetjes,

Angel

[Poolster]

Heel de bal is aan het rollen gegaan na een virale infectie, de eerste in de lijst van velen. Dan een aantal jaar weer beter, daarna terug de diepte in. De 'diepte' kwam er telkens na een ingrijpende verandering, dus het hangt toch wel sterk samen met het mentale, denk ik dan, al is het misschien lichamelijk begonnen.

Normaal ben ik ook wel iemand die graag een week vol dingen gepland heeft. Al moet ik soms wel afremmen omdat ik snel overprikkeld ben. Gedurende de periode van deze depressie (heb er nogal gehad) heb ik constant gevochten, plannen gemaakt, enz...Ook naar kine en CGGZ, in het weekend geregeld afspreken met vrienden om dingen te doen, sporten,......

Nu heb ik blijkbaar een kritiek punt bereikt, waarbij ik mezelf niet meer recht zie te krijgen. Waarschijnlijk heeft mijn verhuis mentaal teveel gevraagd. Dat is althans wat ik denk.
Of misschien duurt het gewoon al te lang.
Het is duidelijk dat ik iets moet gaan doen qua therapie, ook al zie ik het financieel niet goed zitten. En ja, je hebt gelijk, massage kan wonderen doen; deze zomer ga ik wel een keer zoiets boeken.

Thanks for listening

[angel12]

Op een andere topic heb ik ook gereageerd ivm een therapeut.
Het is belangrijk dat je bij iemand bent die een warm hart heeft, ervaring heeft en het niet uit de boekskes haalt, waarbij het gewoon goed zit, tijd neemt voor jou.
Van jou kant, een en ander opschrijven kan ook helpen. Dat deed ik ook tijdens de gesprekken.

Het kan natuurlijk zijn dat je zo overwerkt bent dat je lichaam je niet meer kan volgen en dat je dient te rusten.
Voel wat goed is voor jouw lichaam. Jouw lichaam is uiteindelijk de baas en niet jouw wil.
Dat heb ik in 2008 fameus ondervonden, zo ziek was ik geworden, ik heb werkelijk moeten buigen voor mijn lichaam.

Ik zit nu wel niet in jouw situatie maar als je kan, start zo snel mogelijk met helende massages : cranio-sacrale, holistische, vlindermassage, reiki, enz... Hoe sneller je de blokkades begint op te lossen hoe beter. Dus niet meteen in een wellnesscentrum.

Wat zijn die ingrijpende veranderingen dan geweest ? Kon je ze niet aan ? Heb je dingen te verwerken ? Ging je op de vlucht voor hetgeen er in je leeft ?

Voel je je nu nog depressief ?
Wat zou je graag doen ? Waar leef je van op ? Wat maakt jou gelukkig ?

Groetjes,

Angel

[Poolster]

Die psy. waarmee ik eenmalig een afspraak had, wierp wel een licht. Volgens hem hangt depressie nauw samen met mijn angsten. Ik weet niet of dit nu ook zo is, ben de draad eigenlijk volledig kwijt. Het is wel zo dat ik de voorbije jaren al hard aan mijn angsten gewerkt heb, onder meer agorafobie (ben er nog lang niet!); door confrontaties aan te gaan, kreeg ik wel paniekaanvallen, waarvoor ik nog steeds medicatie neem. Ik zou echter heel graag afbouwen. Volgens hem verschuift er een heel mechanisme en komen er andere dingen naar boven als je nu net die zaak gaat aanpakken en overwinnen, wat niet wil zeggen dat het slecht is natuurlijk, maar het is een logge structuur, en alles verwerken duurt blijkbaar supper lang en gaat niet zonder slag of stoot.

Ik ga nu wel nog naar de kine, oorspronkelijk voor andere problemen. Maar zij heeft vastgesteld dat het goed mis zit met mijn ademhaling en ik weet ook van mezelf dat ik al men spieren constant opgespannen houd. Door zeer eenvoudige buikademhaling en kleine controleoefeningen, voel ik wel dat dat zeer heilzaam is voor me en misschien geraak ik zo wel van de pillen af.
Ik heb gisteren nog met iemand gepraat en ik heb beslist, ik ga die therapie doen, het is nodig, heel jammer van de centen maar ik zit te diep en moet nu handelen.

Moeilijk te zeggen waar het begon: heel veel miserie gehad op werkvlak terwijl ik vroeger heel hard gestudeerd heb, ook te maken gehad met mobbing (dat is, denk ik de grootste boosdoener), te veel-te kort na elkaar verhuisd, mensen verloren die me zeer na aan het hart lagen,...Wat me het meest gelukkig maakt zijn échte vrienden, en daar schort het ook een beetje, maak heel moeilijk contact met mensen. Vooral in groepen, lukt het me écht niet, welke groep dan ook, heb altijd het gevoel dat ik er niet hoor en dat zal ik dan ook wel uitstralen waardoor, wat ik denk ook altijd waar wordt. Weet me gewoon nooit een houding aan te nemen. Ik kom het laatste half jaar, voornamelijk door de verhuis, dan ook bijna niet meer buiten.

Ik heb me nu voor examen en een stage ingeschreven, en ik vrees dat ik terug ga annuleren, ook een heel stuk uit angst...
Misschien moet ik gewoon zuiver aan men mentale toestand gaan werken nu
Schrijven heeft me ook al heel veel geholpen, maar nu zit ik ook daar met writer's block, geen inspiratie, het is een en al chaos in men hoofd.

Kan jij nog gaan werken als je zoveel pijn hebt?
Je lijkt me een heel moedige, sterke dame.
Het is fijn om met je te kunnen praten.

P.

[angel12]

Dag Poolster,

Ik ben dan wel geen psycholoog maar ik kan me wel inbeelden dat je depressief wordt als je angsten hebt. En ik kan mij ook wel inbeelden dat je dan dingen begint te annuleren, je je niet zeker voelt in een groep, negatieve dingen aantrekt.

Waarom heb je angsten ? Wat haalt het uit ? Wat heb je te verliezen ?
Ik heb ooit iemand horen zeggen of ergens gelezen : wat is het ergste dat je kan overkomen als je dit of dat doet en is dat dan zo erg ? Best kan je dat opschrijven want meestal lijkt het op papier minder erg dan je in je geest denkt.

Als ik jou was zou ik zeker een cursus zelfvertrouwen volgen.

Therapie kan inderdaad lang duren. Je bent als mens nooit volleerd. En telkens komen er weer nieuwe dingen naar boven waardoor je aan jezelf kan werken. Daarom, zoals ik al zei, dien je echt bij iemand terecht te komen zoals ik al beschreven heb. Ik spreek uit ervaring.

Slecht ademhalen - dat is ook een probleem van me. Mijn echtgenoot las, voor zover ik mij herinner ook dat dat typisch voor CVS is. Met de kine- en t'ai chi oefeningen te doen gaat het al iets beter.

Gespannen spieren blijk ik ook te hebben - daarvoor neem ik Deanxit (antidepressivum maar werkt op de ontspanning van de spieren). Na 2 weken voelde ik de spanning werkelijk van mij afvallen. Dus het werkt. Maar de ontstekingen op mijn bekken blijven zitten tot nu toe en de triggerpoints zijn pijnlijk maar het is nog leefbaar.
Als ik stress heb of te lang gestaan heb, zijn ze wel pijnlijker.

Inderdaad, het kost allemaal geld maar het is ook een investering voor jezelf en je gezondheid. Maar daarvoor, zie dat je goed zit.

Ben je als kind ook gepest geweest ?
Waarom verhuisde je zo vaak ?
Hoe ben je mensen verloren ? Wat was de oorzaak ?
Is het omdat je zo weinig zelfvertrouwen hebt dat je geen vrienden maakt of is er nog een andere reden ?
Wat doe je graag, wat zou je na therapie nog willen aanpakken dat je graag zou doen ?
Welk examen en stage ga je doen ? Wat zou er gebeuren als je het annuleert, ga je daar dan geen spijt van hebben ?

Zowel fysiek als aan je angsten werken is belangrijk. Je lichaam kan niet zonder je geest.
Daarom, ga je een laten masseren, dat zal je al veel deugd doen, onstpan je, ook dan. Hoe meer je ontspannen bent, hoe meer er kan loskomen.

Ikzelf kan nog niet gaan werken. Maar ik ben een doorzetster, doe graag vanalles, onderneem ook vanalles, maar moet dus leren doseren zodat ik niet zo moe word.
Ik merk wel dat oefeningen doen goed voor me is.
Het vaste patroon van mijn week zijn een aantal cursussen volgen, zwemmen, fietsen, wandelen, kine, concert/dans gaan zien...en ontspannen (lezen in de zetel of net niets doen).
Mijn geest is dus wel actief, mijn lichaam ook maar soms krijg ik een klop van de hamer en moet ik gaan slapen. Er tegen vechten heeft geen zin, want ik raak vermoeider.
Ik moet dus wel luisteren naar mijn lichaam. Maar ik laat me ook niet gaan.

Er zijn mensen die slechter af zijn dan ik en die dingen ondernemen die ik niet eens geprobeerd heb. Dat vind ik wel knap en dat motiveert ook.
Dingen willen doen waar je van opleeft, die je gelukkig maken. Probeer het, je hebt niets te verliezen.

Groetjes,

Angel

[Poolster]

Ik vind het heel interessant hoe je je week zo inricht, je doet het toch maar!
Herken veel van mezelf, in die zin, dat ik net zo ben zonder depressie. Wil dan ook vanalles doen, leuke dingen plannen, maar heb ook die nood aan structuur en moet ook verplicht doseren.
Nu is het gewoon zo dat de depressie even de bovenhand heeft, al een beetje te lang en een beetje te diep eigenlijk.

Klopt volledig wat je zegt over die angst. Ben bij de bib een boek gaan halen van Robert L. Leahy 'Angstvrij' en het komt er inderdaad op neer, hoe meer je jezelf ermee confronteert, hoe beter het wordt. Maar zoals ik al zei, daar ben ik dus al een aantal jaar de goede weg mee op, moet gewoon doorzetten.

Ik stuur je een PB

[angel12]

Je komt er wel, vertrouw op jezelf.
Ik zal je PB even lezen maar antwoord je morgen.

Groetjes,

Angel

[angel12]

Toen ik gisterenavond naar de les ging was ik wel zeer moe maar iedere keer ga ik toch, (ik zit dan wel dan ganse les te geeuwen). Ten eerste wil ik het jaar kunnen afmaken, slagen voor mijn examen, het is ook een investering in mezelf en mijn toekomst.
Ik wilde gisteren overdag na de kine nog gaan zwemmen maar vermits mijn echtgenoot niet zo goed was hebben we dat niet gedaan. Jammer, het zal voor volgende week zijn.
Ik wil maar zeggen, ik moet mezelf soms ook motiveren (de opleiding van woensdag is niet gemakkelijk en dan heb ik naast de vermoeidheid ook niet altijd zin om te gaan) maar ik ben altijd blij als ik gegaan ben. Nog 4 lessen en het is gedaan. Hop naar de volgende uitdaging.

Rusten doe ik dan vandaag, maar we gaan ook nog met de moto rijden of wandelen deze namiddag.
Met dingen bezig zijn is naar mijn mening ook goed voor mijn goed gevoel, geest, lichaam. Want als ik niets doe, bv. als ik een dag mijn oefeningen oversla ben ik lichamelijk al stijver dus zorg ik ervoor dat ik gedisciplineerd de dingen doe waarvoor ik gekozen heb zoals lichaamsbeweging.

Een vraagje : waarom laat je de depressie de bovenhand nemen ?

Wat angst betreft : ik heb bv. claustrofobie. In een tunnel, lift, scan (als erin zijn te lang duurt) kreeg ik er in het verleden behoorlijk veel last van : droge mond, hartkloppingen, niet meer kunnen slikken, paniek. Een oplossing voor mij is dus de mindfulness (bodyscan) dat zorgt net als mijn aandacht op iets anders richten dat ik de spanning aankan. Nu, de laatste keer dat ik onder de scan moest lukte het me eerst niet, ik had mijn ogen geopend met paniek als gevolg. Ze hebben me eruit gehaald en toen heb ik de bodyscan gedaan. Het is niet eenvoudig geweest maar het is me gelukt.
Wat voor angsten heb jij dan allemaal ?

Zal nu je PB beantwoorden.

Groetjes,

Angel

[Poolster]

Hey Angel,

Welke opleiding volg je dan precies?
Om later daarin werk te vinden of gewoon uit interesse?

De beschrijving die je zo een beetje geeft: hartkloppingen, droge mond,...lijkt wel op paniekaanvallen. Had jij die ook? En ben je er volledig vanaf geraakt dan?
Toen ik begon te vechten tegen men agorafobie, kreeg ik men eerste, en heb het toen een tijdje erg hevig gehad, had ook moeite met slikken terwijl ik aan het eten was, erg benauwend.

De angst is er vooral in het openbaar vervoer/auto/alles wat beweegt eigenlijk , met dat verschil dat ik nu ongeveer alles durf te nemen voor trajecten die ik gewend ben. Indien ik ergens heen moet voor de eerste keer, is het meestal een hel. En dat moet veranderen, wil 'vrij' zijn. Zou bijvoorbeeld graag alleen op reis kunnen, maar die hap is momenteel te groot, moet het nog opsplitsen.

Heb het ook wel in bioscoop en theater. Maar ik mijd die plekken nu wel niet. Het is wel zo dat ik ook daar graag alleen naartoe wil kunnen, voor als ik geen beschikbaar slachtoffer vind

Het is niet dat ik de depressie wil laten winnen; ik zit momenteel voorbij een punt....is moeilijk uit te leggen. Hopelijk kan de therapie mij weer een zetje geven richting positiviteit.

Zou jij die claustrofobie dan niet willen overwinnen?


Groetjes,

P.

[angel12]

Dag Poolster,

Ik heb blijkbaar al een en ander beantwoord in de pb.

Wanneer ik de bodyscan van mindfulness gebruik dan lukt het. Het leidt mij af van dat wat mij angst inboezemt.
Mij helpt het in ieder geval.

Groetjes,

Angel