Ypsi

Relatie met moeder gaat er op achteruit...

11 jun 2014 23:08

Hoi iedereen.

Dit is mijn eerste post op dit forum, ben dus nog echt een groentje :)
Ik ben een 22-jarige vrouw uit België, heb een diploma toegepaste psychologie op zak en mijn bijkomende opleiding tot sociaal werkster is nu ook zo goed als afgerond, kwestie van mijn achtergrond wat te schetsen.
Ik post dit bericht omdat ik wat meningen wil van ouders, moeders, kinderen, noem maar op. Ik wil gewoon wat andere perspectieven op de situatie van mensen die er niet middenin zitten ;)

De relatie tussen mijn moeder en mij loopt zeer stroef de laatste tijd, dit is al anders geweest in het verleden.
Mijn moeder had zelf een moeilijk en hard verleden. Haar vader is zeer jong gestorven, haar moeder kampte toen met een drankverslaving, ze trouwde vervolgens met mijn vader waarvan ze scheidde omdat hij ook een drankverslaving had en haar meermaals bedrogen had. Hierna had ze 10 jaar lang een relatie met een man die egocentrisch was, een probleem had met zichzelf, over niks praatte en al zijn opgekropte frustraties op anderen uitwerkte (volgens mijn moeders woorden). Deze man had mij ook de laatste 4 jaar van hun relatie mentaal mishandeld, maar ook mijn moeder gedwongen in een positie waarin zij niet meer opkwam voor mij. Ik was een internaliserend kind dat zweeg om de vrede te bewaren en langzaamaan in een depressie viel. Deze relatie liep ten einde toen hij er vandoor ging met een andere vrouw. Sindsdien ben ik als vrouw enorm opengebloeid, ook mijn moeder zei dat ze mij nog nooit zo vrolijk, geestig en levenslustig had gezien.

Onze moeder-dochter relatie bloeide tevens weer op, nu mijn moeder eindelijk besefte wat ik al die jaren had doorstaan met die man en hoe ook zei in een positie gedwongen werd waar ze mij als moeder niet beschermde. Kort daarna leerde ze iemand kennen via haar wandelclub. Een zeer zachtaardig man die ook een zoon had van mijn leeftijd en ook al wat meegemaakt had in zijn leven. Hun relatie loopt zeer goed en ook ik kan het super met hem en zijn zoon vinden.

Je zou denken 'eind goed al goed'. Maar tussen mij en mijn moeder is dit absoluut het geval niet.
Ik kan bijna niet meer op een normale manier een gesprek voeren met haar, en het wordt alsmaar erger en erger. Ik heb het gevoel dat ik het moet bespreken met haar of op tafel gooien, want dat er anders een bom zal ontploffen waarin ik de dingen niet zeg zoals ik ze zou willen zeggen.

Het gaat er als volgt aan toe:
Ik zit al 2 jaar op kot (studentenhuis) in de stad waar ik studeer. Ik kook goed, verzorg mezelf goed, slaag steeds elk jaar zonder herexamens en heb een goede relatie met een jongen die ik daar leerde kennen. Elke keer ik in het weekend thuis ben of voor langere periodes botst het heel erg tussen ik en men moeder, voornamelijk omdat ik me terug een kind voel in huis. Ik word aangesproken over een handdoek die niet op de juiste plaats ligt, mijn schoenen die op het rek moeten in plaats van ernaast, mijn verzorgingsproducten die op de verkeerde kast staan, etc. Allemaal kleine dingen dus. Op zich niet erg, ik weet al dat ze behoorlijk op netheid en orde gesteld is. Maar ze neemt het nogal zwaar... 90% van onze gesprekken zijn zij die opmerkingen geeft over mij en orde of netheid, en durft me zelfs aanspreken dat ik 'niet goed bezig ben' omdat ik zo slordig en wanordelijk ben, dat ik er dringend iets moet aan veranderen omdat ik er mee in de problemen zal raken etc. Het klinkt me als een gesprek dat je voert met je 16-jarige, niet met een 22 jarige dochter die op het punt staat alleen te gaan wonen, of niet?

En vervolgens heeft ze nu al een jaar een zeer vreemde neiging om zichzelf te definiëren met haar vermoeidheid en al het werk dat ze doet. Elke dag benadrukt ze verschillende keren dat ze moe is, veel werk heeft, het zwaar heeft, etc. Op zich niet erg, ze is nu eenmaal snel overwerkt. Wat wel uitermate vreemd is, is dat ze het steeds als een persoonlijk verwijt neemt elke keer iemand anders in het huishouden zegt dat hij/zij moe is. Als ik bijvoorbeeld durf zeggen dat ik slecht geslapen heb op mijn nachtdienst (ik werk in een hulpverleningssetting met jongeren) of dat het een hectische dag was, is het antwoord steevast: ja, dat heb je overal. Dat is nu eenmaal het leven, niks speciaals aan. Jij bent nog jong, jij zou helemaal niet moe hoeven zijn ! ik daarentegen.... En zo gaat het er steeds aan toe, elke keer iemand het moeilijk heeft of moe is antwoord ze steevast met een harde: "ik heb het nog veel moeilijker dan jou, waar zaag je nou toch over!". Het is ook de kwade, gefrustreerde toon die er achter ziet die me wat schrik aanjaagt.

Zo gaat het er ook aan toe als het over mijn werk gaat. Mijn moeders vriend is zeer geïnteresseerd in mijn werk en vind het een nobele job. Het is de allereerste keer in mijn leven dat iemand zo oprecht geïnteresseerd is in wat ik doe en zoveel vragen stelt, ik geniet er wel van om zo een kans te krijgen om te praten over mijn passie. Als hij echter laat uitschijnen dat hij vind dat ik een uitzonderlijk emotioneel belastende job heb, of dit gewoon letterlijk zegt, dan knapt er iets in mijn moeder. Opnieuw volgt dan een hele tirade waarin ze laat uitschijnen dat wat ik doe niks speciaals is en dat zij het minstens even moeilijk heeft. Ze liet letterlijk vallen dat ze het niet kan verkroppen dat ik het zwaarder zou hebben dan haar.

En als laatste is er dit vreemde fenomeen dat ze, koste wat het kost, tegen mij in moet gaan. Ze zal zelf van haar eigen standpunten en geloven afwijken om mij te kunnen tegenspreken of om tegen mij in te gaan elke keer ik een mening uit. Ook zou ze het absoluut niet kunnen verkroppen dat ik zou aanwijzen dat ze ergens een verkeerd beeld of idee over heeft. Zo hadden we onlangs een discussie over ik die een lezing en bespreking had gehad op school over de veeleisende drukkende samenleving van vandaag, jongerenwerkloosheid etc.
Toch zal zij, ookal gaat het om een vakgebied waarin ik gestudeerd heb en zij niet, koste wat het kost tegen mijn mening ingaan, al zou iemand zwart op wit papieren voor haar neus leggen dat het niet klopt. Wat mij verontrust is dat ze hier zeer kwaad en gefrustreerd kan in worden.
Nog een typisch voorbeeld: we reden samen in de auto door een stad. Ik zei dat ik het raar vond en opmerkelijk dat er de laatste tijd zoveel politiepatrouilles rondreden in de stad. Mijn moeder antwoordde op een zeer felle toon:(nu moet je weten dat ze compleet tegen racisme is en tegen vooroordelen over immigranten)Wat klets je nou meid, dat is nu toch zo raar niet?! in een stad met zoveel buitenlanders is dat nodig dat ze zoveel patrouilleren!
Toen klikte er iets in mijn hoofd, toen merkte ik plots dat ze speciaal om tegen mij in te kunnen gaan een uitspraak deed die ze anders nooit over haar lippen zou krijgen.

Dit alles hangt samen in mijn ogen. Het is alsof ze enerzijds zichzelf wil definiëren als een vrouw die afziet en lijdt, en het constant zwaarder heeft dan anderen. Hier wil ze ook constant erkenning voor. Daarnaast denk ik dat ze het zeer moeilijk heeft om te verkroppen dat ik opgroei,volwassen en zelfstandig wordt en op verschillende levensgebieden ondertussen evenveel of door mijn opleidingen zelfs meer wijsheid heb dan zij. In plaats van dit te erkennen en hier trots op te zijn, voelt ze zich tekortgedaan en wil ze krampachtig de rol vasthouden van alwetende moeder die steeds klaarstaat met raad en wijsheid die het steeds beter weet dan haar dochter. Lang is dit ook zo geweest, maar nu absoluut niet meer.
Het weeg zeer zwaar op mij, maar ook op de vriend van mijn moeder en zijn zoon. We merken alledrie dat ze zeer lichtgeraakt is, conflict opzoekt met mij zonder reden en zeer snel geënerveerd is door mij. Bovendien is het zeer zwaar voor mij en de zoon van haar vriend om haar last te dragen. Haar constante benadrukking van hoe lastig alles is voor haar voelt voor ons deels als een ontkenning van ons eigen lasten en deels wekt het een schuldgevoel op dat wij als jongvolwassenen te weinig doen in huis (wat niet zo is).

Ik weet dat dit een ellenlange post is, maar ik ben wat ten einde raad, ik weet niet hoe ik deze kwestie correct kan verwoorden zonder dat de boel ontploft. Ik wil dit moment aangrijpen als een kans om als moeder en dochter verder uit te groeien, niet als een mogelijkheid dat onze relatie uit elkaar spat.

Help please? :)
Alvast zeer hard bedankt voor jullie tijd x

Gebruikersavatar
GeenPijn
Berichten: 5313
Lid geworden op: 18 feb 2011 00:51

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

11 jun 2014 23:32

Hoi goede raad heb ik helaas niet voor je maar anderen vast wel.
Ik herken wel veel van je moeder in mijn eigen moeder die wil ook als het even kan te vertellen wat ik moet aantrekken en wat niet. Hoe ik mn huis inricht alle moeders schijnen hier wel in enige mate last van te hebben :lol: Dat heb ik haar gelukkig wel afgeleerd maar ze probeert het nog steeds als je even ruimte geeft.
Ook dat stel je niet aan als je er even doorheen zit en andere diesinteresses allemaal zeer herkenbaar.
Ook het beter weten en etaleren zonder maar enige kennis of onderbouwing zeer irritant
Tot op de dag van vandaag nooit eruit kunnen krijgen er zit daar behoorlijk wat mis in dat koppie gezien de heftige uitbarstingen maar ik heb haar nooit zover kunnen krijgen daar eens met een pro over te laten praten. Er is niks aan de hand zegt ze zelf.
Tja en als iemand n iet geholpen wil worden wordt het al lastig.

In jullie situatie (meerdere personen die er last van hebben) zou ik het toch eens bespreekbaar proberen te maken met zn allen mits jullie hetzelfde erover denken en ook duidelijker gaan aangeven naar haar toe waar jouw grenzen liggen en ook piepen als ze erover heen gaat van dit pik ik niet stop!
Dat hielp bij mij uiteindelijk.

Succes

ps als je op 22 jaar te horen krijgt ruim je schoenen eens op als je een keer thuis bent vind niet echt een geval van zware geestelijke mishandeling dan denk ik waarom doe je dat dan niet als je weet dat ze daar gek van wordt ;-)
Als je verwacht dat de wereld eerlijk tegen jou is, omdat jij eerlijk bent tegenover de wereld.

Dan hou je jezelf voor gek.

Dat is verwachten dat de leeuw jou niet opeet omdat jij hem niet opeet.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

11 jun 2014 23:42


Dit alles hangt samen in mijn ogen. Het is alsof ze enerzijds zichzelf wil definiëren als een vrouw die afziet en lijdt, en het constant zwaarder heeft dan anderen. Hier wil ze ook constant erkenning voor. Daarnaast denk ik dat ze het zeer moeilijk heeft om te verkroppen dat ik opgroei,volwassen en zelfstandig wordt en op verschillende levensgebieden ondertussen evenveel of door mijn opleidingen zelfs meer wijsheid heb dan zij. In plaats van dit te erkennen en hier trots op te zijn, voelt ze zich tekortgedaan en wil ze krampachtig de rol vasthouden van alwetende moeder die steeds klaarstaat met raad en wijsheid die het steeds beter weet dan haar dochter. Lang is dit ook zo geweest, maar nu absoluut niet meer.
Het weeg zeer zwaar op mij, maar ook op de vriend van mijn moeder en zijn zoon. We merken alledrie dat ze zeer lichtgeraakt is, conflict opzoekt met mij zonder reden en zeer snel geënerveerd is door mij. Bovendien is het zeer zwaar voor mij en de zoon van haar vriend om haar last te dragen. Haar constante benadrukking van hoe lastig alles is voor haar voelt voor ons deels als een ontkenning van ons eigen lasten en deels wekt het een schuldgevoel op dat wij als jongvolwassenen te weinig doen in huis (wat niet zo is).

Ik weet dat dit een ellenlange post is, maar ik ben wat ten einde raad, ik weet niet hoe ik deze kwestie correct kan verwoorden zonder dat de boel ontploft. Ik wil dit moment aangrijpen als een kans om als moeder en dochter verder uit te groeien, niet als een mogelijkheid dat onze relatie uit elkaar spat.

Help please? :)
Waar je nu precies in geholpen wilt worden is me niet helemaal duidelijk maar ik vind je verhaal en je conclusie wel terecht. Het klinkt alsof je moeder zich continu wilt bewijzen ten opzichte van jou, jou wilt overtroeven. Ze stelt zich op als een concurente i.p.v. als een moeder en ze lijkt het niet te kunnen verkroppen dat jij ergens meer van weet of het zwaarder mee kan hebben dan zij. Ze wil het "alfa vrouwtje" zijn en wellicht voelt ze zich heel erg bedreigd door jou nu je een goede studie hebt, een pittige baan etc. Haar vriend die geïnteresseerd naar jou luistert en je werk prijst is haar misschien een doorn in het oog. Het feit ook dat je spullen telkens verkeerd liggen en dat haar communicatie voor 90% uit kritiek bestaat, lijkt er op te duiden dat ze je graag klein wilt houden en haar territorium claimt. Zij wilt de baas zijn, de meerdere.

Het is de vraag waarom je moeder zo doet en jou zo benaderd? Wat maakt dat zij jou zo behandeld? Waar is ze bang voor? Misschien speelt er iets van projectie mee vanuit het verleden dat ze zich nu zo bedreigd voelt door jou?

Het klinkt misschien een beetje cru om het met deze terminologie te vergelijken maar ik zie een enorme strijd tussen jou en haar om aandacht, positie en rollenverdeling.
Inzicht als Uitweg..

Ypsi

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

12 jun 2014 00:00

GeenPijn, bedankt voor je reactie :)
Grappig hoe je alles zo herkent, ik denk dat de zaken die ik aanhaalde waarschijnlijk in mindere mate voor meerdere moeders gelden als ik het zo hoor.

Wat de schoenen betreft, denk ik dat ik misschien een verkeerde boodschap gegeven heb?
Ik heb nooit gesteld dat mijn moeder me mentaal mishandelde hoor, dat zou ik nooit durven poneren ;). Ook dat ze me aanspreekt over een schoen die niet op zen plek staat lijkt mij volkomen normaal. Wat mij echter zorgen baard (en daar wil ik het woord zorg benadrukken) is de zwaarte die ze er aan hecht. Dat een schoen die op een verkeerde plek staat moet leiden tot een lectuur over hoe mijn leven de verkeerde kant zal opgaan als ik niet snel iets verander en hoe ik met iedereen in de problemen zal liggen, lijkt mij enigszins buiten proportie. Ook de manier waarop ze zo'n dingen stelt baart me zorgen, het zil vol frustratie en wrok.

Daarmee wil ik me benadrukken dat ik mij vooral zorgen maak :) ik voel en merk dat er iets in mijn moeder haar hoofd rondspookt, dat ze het ergens moeilijk mee heeft en dat ze daar hoogstwaarschijnlijk verkeerd mee omgaat. Maar ik wil het bespreekbaar krijgen en er samen uitraken. Ik weet echter niet hoe ik hier aan moet beginnen, wetende dat mijn moeder uiterst defensief is en het zeer moeilijk heeft met het toegeven van eigen fouten of verkeerde handelingen.

Minerva, wat je zegt is absoluut niet cru, maar beschrijft 100% hoe het voelt. Het voelt inderdaad alsof ze strijdt voor een hogere positie en geen gelijkwaardigheid kan verkroppen. Het is moeilijk om hierin een correcte houding aan te nemen. Als je haar vreemd gedrag benoemt wordt ze uiterst defensief en zal ze net nog meer van haar moederrol gaan gebruikmaken door zinnen te poneren als "Ik ben nog steeds je moeder, ik heb het recht om te zeggen wat mij stoort aan jou".
Ik probeer steeds zeer kalm te blijven en er zelfs gewoon niet op in te gaan, maar beetje bij beetje vreet dit ook wel mijn energie weg. Elke keer dat ik een reactie van haar moet slikken die buiten proportie is of gewoon denigrerend, slipt een stukje van mijn waardigheid weg, het voelt ook gewoon niet juist dat je eigen moeder je als een bedreiging ervaart of het gevoel heeft dat ze jou 'op je plek' moet houden.

Ik zou heel graag hierover praten met haar, maar rekening houdende met haar uiterst defensieve karakter en haar weinige introspectieve vermogen, schat ik de slaagkansen zeer laag in...
Laat ik het overwaaien met de gedachte dat ik het aard van het beestje niet meer zal veranderen? Of maak ik het bespreekbaar, en op welke manier? Hoe zorg ik er voor dat ze niet compleet doorslaat maar echt LUISTERT naar me zonder meteen een tegenaanval te bedenken?

Gebruikersavatar
GeenPijn
Berichten: 5313
Lid geworden op: 18 feb 2011 00:51

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

12 jun 2014 00:48

Je ontglipt haar een beetje je word zelfstandig, misschien is ze bang dat ze haar grip op je kwijt raakt. En inderdaad dat wat Minerva al zei allemaal zeer herkenbaar.
Praten met haar zal knap lastig worden zeker als ze zich als de top dog ziet of alfa vrouwtje hoe je het ook wilt noemen.
Wat wil haar vriend en zijn zoon? Staan die achter jou? Zullen die jou steunen bij een gesprek hierover?

En nogmaals aangeven als je vindt dat ze te ver gaat. Ja ze is je moeder maar jij bet volwassen dus je bepaalt je eigen leven en regels. Natuurlijk mag ze best advies geven maar wel op een normale manier.
Als je verwacht dat de wereld eerlijk tegen jou is, omdat jij eerlijk bent tegenover de wereld.

Dan hou je jezelf voor gek.

Dat is verwachten dat de leeuw jou niet opeet omdat jij hem niet opeet.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

12 jun 2014 09:17

Minerva, wat je zegt is absoluut niet cru, maar beschrijft 100% hoe het voelt. Het voelt inderdaad alsof ze strijdt voor een hogere positie en geen gelijkwaardigheid kan verkroppen. Het is moeilijk om hierin een correcte houding aan te nemen. Als je haar vreemd gedrag benoemt wordt ze uiterst defensief en zal ze net nog meer van haar moederrol gaan gebruikmaken door zinnen te poneren als "Ik ben nog steeds je moeder, ik heb het recht om te zeggen wat mij stoort aan jou".
Ik probeer steeds zeer kalm te blijven en er zelfs gewoon niet op in te gaan, maar beetje bij beetje vreet dit ook wel mijn energie weg. Elke keer dat ik een reactie van haar moet slikken die buiten proportie is of gewoon denigrerend, slipt een stukje van mijn waardigheid weg, het voelt ook gewoon niet juist dat je eigen moeder je als een bedreiging ervaart of het gevoel heeft dat ze jou 'op je plek' moet houden.
Dat ze nog steeds je moeder is en het recht heeft om te zeggen wat er stoort, staat buiten kijf. De manier waarop ze het zegt is wel voor verbetering vatbaar. Wellicht kan je het daar eens over hebben, dat het niet over de inhoud gaat maar over hoe ze het brengt?

Probeer dan de feedback regels toe te passen door het vooral bij jezelf te houden, wat je opmerkt, wat je er bij voelt, denkt, vindt en wat je graag zou willen:
"Ik voel me heel vervelend als er veelvuldig kritiek op me wordt geuit
Het haalt een stukje waardigheid bij mij weg, het vreet energie en ik voel me enkel tekort schieten
De relatie tussen ons als moeder en dochter komt in mijn beleving hierdoor heel erg onder druk te staan en ik voel me daar heel naar over
Ik zou heel graag een fijne band met jou hebben en graag thuiskomen maar dat lukt zo niet want het doet me zo'n pijn als onze communicatie telkens zo moeizaam en negatief gaat."
Ik zou heel graag hierover praten met haar, maar rekening houdende met haar uiterst defensieve karakter en haar weinige introspectieve vermogen, schat ik de slaagkansen zeer laag in...
Laat ik het overwaaien met de gedachte dat ik het aard van het beestje niet meer zal veranderen? Of maak ik het bespreekbaar, en op welke manier? Hoe zorg ik er voor dat ze niet compleet doorslaat maar echt LUISTERT naar me zonder meteen een tegenaanval te bedenken?
Lastig als iemand weinig zelfreflectie heeft en heel defensief reageert.. heb je gelijk in. Je zult het moeten doen met wat zij kan bevatten en begrijpen en misschien het in kleine stapjes aan pakken.

De keuze of je het over laat waaien of bespreekbaar maakt, kan alleen de jouwe zijn.

Een boek wat je zou kunnen helpen hierin om het bespreekbaar te maken is: Geweldloze Communicatie van Marshall Rosenberg.. is een methodiek die je helpt om dit soort moeilijke gesprekken te voeren waarbij je uit de strijd kan blijven. Probeer haar onvervulde behoeften boven water te krijgen, waar zit ze nou echt mee, waar is het haar om te doen, wat maakt dat ze zo defensief reageert? Stel open vragen..
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
koen0069
Berichten: 6191
Lid geworden op: 30 jun 2013 21:54
Locatie: in de tuin :)
Contacteer: Website

Re: Relatie met moeder gaat er op achteruit...

12 jun 2014 17:32

Hoi Ypsi,
Ik zou heel graag hierover praten met haar, maar rekening houdende met haar uiterst defensieve karakter en haar weinige introspectieve vermogen, schat ik de slaagkansen zeer laag in...
Laat ik het overwaaien met de gedachte dat ik het aard van het beestje niet meer zal veranderen? Of maak ik het bespreekbaar, en op welke manier? Hoe zorg ik er voor dat ze niet compleet doorslaat maar echt LUISTERT naar me zonder meteen een tegenaanval te bedenken?
Ik merk (als ik zo het verhaal doorlees) zoals je moeder reageert je best wel bezighoud. Dus dat laten overwaaien van de gedachte zou ik niet doen, want het houdt je bezig - het is al te laat. Ik zou dat toch bespreekbaar maken. Maar op welke manier, daar weet ik niets van. Je zou kunnen overwegen met haar vriend erbij en jij en je moeder of jij alleen met je moeder. En het hoe weet ik ook niet. Maar in ieder geval dat je je mening geeft hoe jij haar gedrag beleeft. Als je die mening niet geeft zal zij het ook niet weten, hoe jij daaronder voelt en wellicht wordt het erger. (dat weet ik natuurlijk niet, dat is een gedachte).
Flowerpower

Terug naar “Overige problemen en vragen”